28 mrt 2013

Van een budgettair naar een democratisch tekort

Een paar weken geleden zag ik Pierre Heijnen, Tweede Kamerlid namens de Partij van de Arbeid, in de Openbare Bibliotheek in Den Haag. Hij hield een pleidooi voor meer democratie in Nederland.

Voor meer directe democratie. Zo was hij voorstander van een twitterachtige vorm van democratie. Een echte liefhebber van de medezeggenschap, zou je zeggen.

Zou je zeggen. Dezelfde Pierre Heijnen heeft voorgesteld om de stadsdeelraden (lokale gemeenteraden) te bevriezen. Buiten de bestaande stadsdeelraden in Amsterdam en Rotterdam komen er dus – als het aan Pierre Heijnen ligt – geen nieuwe deelraden meer bij. Dit in verband met de bezuinigingen. Een vreemd voorstel, aangezien we het belangrijk vinden dat burgers zich vertegenwoordigd voelen door hun volksvertegenwoordigers. Waar kan dat nou beter dan in een buurt?

Een ander voorstel van Heijnen betreft de inkrimping van de gemeenteraden. De argumentatie luidt als volgt: gemeenteraadsleden kosten gemeentes geld en leveren onnodige rompslomp op, zowel in administratief als besluitvormend opzicht.

Ter informatie: de grootte van een gemeenteraad wordt bepaald aan de hand van het inwonersaantal van de bewuste plaats. De bewonersaantallen worden op schaal gezet, waardoor gemeenteraden niet extreem groot of extreem klein kunnen worden. Een stad als Leiden kent daardoor slechts 39 gemeenteraadsleden. Op een populatie van bijna 120.000 mag dat bescheiden worden genoemd.

Bovendien, zoals Denters, De Groot en Klok (2011) in hun bijdrage aan de bundel Democratie Doorgelicht laten zien, zijn gemeenteraadsleden nu al overbelast. Ze krijgen te veel werk op hun bord en hebben daarvoor te weinig tijd. Het aantal raadsleden inkrimpen – zonder nieuwe stadsdeelraden toe te staan – zou funest zijn voor de daadkracht van de gemeenteraden.

Blijkbaar wil de liefhebber van de directe democratie de vertegenwoordigende democratie een zware slag toebrengen. Vanwege de bezuinigingen komen de jeugdzorg, sociale maatregelen en allerlei andere zaken op het bordje van de gemeente terecht. Om deze uitdagingen te lijf te gaan hebben gemeenteraden 'vakmensen' nodig, geen luid schreeuwende burgers. Dat burgers mondiger zijn geworden door onder andere Twitter en andere sociale media is mooi, maar politiek blijft een vak. Onze crisis is op dit moment een economische, als de bezuinigingen op de gemeenteraden doorgang vinden, wordt het ook een democratische. En dat is nog veel erger. 

Politicoloog en oud-stagiair van Bureau de Helling.
Alle artikelen

Reactie toevoegen