Belasting is diefstal?
In landen met een gelijkmatigere inkomensverdeling is alles beter. Maar is het grootste geluk voor de grootste groep het doel van nivelleren?
In landen met een gelijkmatigere inkomensverdeling is alles beter. Maar is het grootste geluk voor de grootste groep het doel van nivelleren?
Het Europees Parlement bepaalt komende week zijn positie ten aanzien van schaliegasboringen. Twee kampen zijn zichtbaar.
GroenLinks moet kiezen: óf zich profileren als dé groene partij van Nederland, óf het 'Groen' in haar naam opgeven om een echte groene partij de ruimte te geven.
Mensen met lagere inkomens hebben meer last van milieuproblemen. Daar ligt het verband tussen groen en links. Je kunt geen eerlijke politiek bedrijven als daarin groen en links niet samengaan.
Helaas wordt het gezicht van GroenLinks niet alleen bepaald door kamerleden en nauwelijks door brochures van de Helling, maar wordt het ook bepaald door lokale en provinciale nieuwlinksers. En die maken soms hele ongelukkige keuzes.
Door zelf minder mentaal te opereren, maar meer nadruk op het hart te leggen, zal de idealenpartij GroenLinks mensen in het hart raken en terug kunnen winnen
Diepgroen of helder Groen? Het stellen van die vraag werpt de suggestie op dat GroenLinks moet kiezen tussen een stevige Groene agenda of een cafeïnevrije light-variant. Het is een schijnkeuze. Er is maar één staalkaart voor groene idealen, de rest is turquoise. Nep-groen.
Hoewel het misschien niet verstandig is, is het wel begrijpelijk dat de vakbeweging sceptisch staat tegenover hervorming van het ontslagrecht: het is altijd pijnlijk om verworven rechten op te geven.
GroenLinks moet terug naar z'n bestaansreden, waarbij de wezenlijke programpunten anno 2012 niet precies dezelfde hoeven te zijn als die van in 1982. Als ze maar van openheid en radicaliteit getuigen.
In plaats van een groot links blok, pleit Pieter Pekelharing voor profilering van linkse partijen. GroenLinks zou bijvoorbeeld moeten opkomen voor intergenerationele rechtvaardigheid.